Żyjemy. Z jakością egzystencji bywa róźnie, z dogadaniem się podobnie. Brakuje cierpliwości i pretensja się czasem narzuca. On strasznie cierpi, ja czasem zapominam, bo jak pamiętac o bólu przez 24 godziny na dobę Ciebie niedotyczącego, nie da się, myśli co jakiś czas dryfują.

Święta minęły dobrze, nie obeszło się bez małego wypadu do KOnstancina

Właśnie poczułam telefoniczny powiem optymizmu od Męża, według specjalistów operacja wyszła nad podziw dobrze, zdjęcie szwów nie było takie straszne, a blizna jest po prostu śliczna .. Na wszystkie pytania zna odpowiedź, nie spędził w szpitalu połowy dnia jak ostatnio, więc w pełni radosny na pewno będzie miał więcej siły do znoszenia bólu regenerujących się nerwów.

Tydzień ciągnie się okropnie, a ja jak zwykle mam dużo do zrobienia, ale nie potrafię sie w pełni zorganizować. Pora więc na zdecydowane działania, zaczynam od wypełnienia deklaracji pit, trochę późno, ale lubię czuć na skórze oddech Urzędu Skarbowego

Właśnie kroją mi męża. Powierzam mu myśli, i bardzo żałuję, że nie mogę tego czasu przeżyć w skupieniu, bo właśnie spędzam go w pracy, a tu jak wiadomo, ciągle coś z czegoś wynika i się dzieje.

Jestem dzisiaj w optymistycznym nastroju i czekam na koniec dnia i Jego odwiedzenie. A jak wróci, przywitają go same niespodzianki

Ciekawe czy operujący wiedzą, że Przemek ma dzisiaj imieniny.

Jedynym złotym środkiem jest w takim momencie zaufanie specjaliscie, że zrobi wszystko jak najlepiej i postara się nic nie skrzanić…

no i pierwsze wkurzozdziwienie mam za sobą, rozpisałam się tu i tam i się wzięło zerrorowało, i po moich błyskotliwych myślach na temat świąt, no i co powiem, szkoda …

może jutro .

Brzydzę się tym, kiedy ktoś w półsłowie rzuca mi coś na biurko, widząc że np, rozmawiam przez telefon, brzydzę się kimś kto nie znając mnie, z gruntu ocenia kim jestem i co mam pod skórą, brzydzę się starych dziadów silących sie na bycie fajnym, a tym którym przyjdzie do głowy żartować na temat mojego telefonu, to już nie wiem czy współczuć czy napisać na kartce najbliższego specjaliste od zaburzeń psychicznych.

I po takim wyznaniu, ponownie gotowa jestem do odnajdywania boskiego pierwiastka w otaczających mnie ludziach

miłego dnia całemu światu….

I tak oto minęły kolejna sobota i niedziela, w pełni wolne od pracy, niewolne od zajęć. Obecność w studiu pozwala mi oswoić sie z otoczeniem. Praca z obcymi ludźmi, to nie to samo co zabawa ze znajomymi, ale będzie dobrze… zobaczysz.

Szczęśliwie udało nam się również zespolić z naturą w pomarańczowym świetle zachodzącego słońca, a Brytan przyniósł nawet do domu dwa kleszcze, z których jeden postanowił się w trakcie swej wędrówki przenieść na mnie. Mój imponujący głos wewnętrzny pozwolił mi zlokalizować szybko intruza na garderobie i zakończyć parszywy żywot, rozpalonym,calanowskim ołówkiem. Swoją drogą wyszła z tego niezła skamielina, bo czarny kleszcz przywarł do osmolonego ołówka.

Pamięć Papieża przeżyliśmy w ciszy ,  w naszym kameralnym kościółku parafialnym i to było miejsce w którym chciałam się wtedy znaleźć. Niepotrzebny mi tłum ludzi i wielka solidarność, nie wzrusza mnie ta mobilizacja. Natomiast cieszy mnie to, że coraz lepiej rozumiemy się z moim Nim, w takich momentach czuję  metafizyczną bliskość i to jest najprzyjemniejsze uczucie na świecie. W zasadzie czasem jedno zdanie wystarczy za cały wykład, tym bardziej jeśli je zapamiętasz. Obiecuję zatem sobie, że Mu zaufam i pójde w dobrą stronę

Narazie tyle, robi się gorąco wokół mnie.

Aha.. w lodówce znowu zagościły jajka