Dzień po jest zawsze próbą kontroli i retrospekcji wydarzeń. Siedzę więc w pracy od ósmej ledwo żywa i wspominam ten taniec – prawie rosyjskie tango z akcentem rockndrollowym – i powstrzymać od usmiechu się nie mogę. Nawet nie podejrzewałam, że taki silny facet z Porucznika Wani, majstersztyk taneczny po prostu.
Nigdy wcześniej nie miałam okazji bawić się przy rosyjskiej muzyce, ropiętość gatunkowa ogromna także było z czego wybierać. Nieugłąganie gęstniejąca noc poplatała nam szyki, więc  obczepiona znaczkami z czasów świetności socjalistycznej rosyji – z wielkim wodzem na piersi wróciłam szczęśliwie do domu, a ze mną i Mąż Mój Łukochany.