To smutne. Najpierw marzymy o czymś bezustannie, pielęgnujemy swoje pragnienia, jesteśmy pewni, że jeśli tylko zdołamy otworzyć furtkę, to zchwytane szczęście nas nie opuści, a potem to co wydawało się takie wspaniałe i wyczekane zwyczajnie powszednieje. Chcemy więcej i więcej, oswajamy się z powszedniejącymi rzeczami i akceptujemy taką kolej rzeczy.
Ale nie, dzisiaj sprzeciewiam sie swojej naturze, z letargu wyrwała mnie myśl Karoliny, że wracanie do pustego łóżka, kiedy ma sie kogoś ukochanego boli.
Ja mam swojego ukochanego, mamy wspólne łóżko.Kiedyś kiedy łóżka były oddzielne i w różnych domach, samotny sen i mnie bolał.
Teraz to ,że On jest każdego wieczoru obok po prostu mi spowszedniało, niezauważalnie zostałam oswojona z jego ciepłem, zapachem, obecnością. To powoli zaczyna być dla mnie normalnością, która nie zadziwiwa, a chcę by intrygowała.
Wczoraj tego nie doceniłam, dzisiaj muszę w dwójnasób.
Nawet kiedy popełniamy błąd, to nie jest on śmiertelny tylko wtedy kiedy zostaje uświadomiony i coś wnosi. Życię bezbłędne musiałoby być obrzydliwie monotonne.