Bo jak ciepły to znak, że wszystko w porządku przynajmniej z fizjologią. Reszta to pojęcie względne, poczucie swojej wartości, poczucie humoru, poczucie rzeczywistości i inne takie pierdy.
Ogólnie ciąża rozwija mnie w kierunku olewania moczem wszystkiego i wszystkich, znieczulam się na obojętność świata, na powszechną złośliwość i maruderstwo. Tylko mój Mąż nie jest mi obojętny wszystko inne spływa po mnie jak po rynnie.
Może to jakieś wewnętrzne przygotowanie do zbliżającego się testu kobiecej dojrzałości.

spętał mi ciało o poranku, jak białym prześcieradłem, stary skurwiel! nie dał się normalnie ubrać, zjeść, wyjść. Wyciskał łzy, które nie zechciały popłynąć. Zmuszał do melancholii, ale ta nie nadeszła, albo ja nie wiedziałam jak ją przywołać. W geście rozpaczy omiotłam wzrokiem pułkę z ulubionymi książkami, jakby to one były powiernicami moich dawnych tajemnic. Jakby potrafiły wyrywać z chwilowej samotności i poczucia inności, łagodzić, uspokajać, normalizować.
Dzisiaj jestem tym prześcieradłem, parszywym smutkiem, ręcę związane, twarz wykrzywiona, nie podchodzić proszę, nie głaskać… zostawić w spokoju. Dawno już tak nie było.

kiedy usłyszałam, że pierwsza ze znanych mi ciężarnych urodziła. Zastanawiałam się, jakiego słowa użyć do opisania tego cudu, powiła, wydała na świat ? urodziła? żadno z nich nie jest w stanie zmieścic ogromu towarzyszących temu wydarzeniu emocji. Tak mi się przynajmniej wydaje, i naprawde miałam gęsią skórke, a łzy cisnęły się by wypłynąć, kiedy słuchałam skróconej opowieści porodowej młodej mamy.
Dziwi mnie moja reakcja, tak samo za pewne zdziwi mnie poród, ale wiedząc, że to naturalna kolej rzeczy, wcale się go nie boję. Jestem za to bardzo tego przeżycia ciekawa.