O 17 solidarnie z “całym” miastem w ciszy stanęłyśmy na balkonie, wsłuchane w wycie syren.  Niestety w ursusie żadna z nich nie zagrała, żaden samochód nie stanął, żaden człowiek na osiedlu też nie. Jak strasznie zrobiło mi się żal, ze nie jestesmy w centrum razem z Przemkiem, Mackiem, Robertem i wieloma innymi osobami, które pamiętały i nie chodzi tu o demonstracje, tylko o szacunek dla determinacji i poswiecenia z jaka mieszkancy warszawy walczyli o godnosc.
w zeszłym roku tą krótką chwilkę , która w miescie chaosu zdaje sie byc wiecznoscia, spedzilismy razem. Przemus wywiesil obrzydliwy zolty koc na balkonie (zeby niby byc niewidocznym z syrena) i wyl ile sil w rekach… w tym roku cisza - nie cisza byla okropna.