na wsi zawsze wpadam jak kamien w wode, czas tutaj namacalnie przelatuje przez palce. nie moge nazwac pobuty inaczej niz wakacje. nie robie nic poza opieka nad blanka i obrzadkiem psiejskim. luis pewnie pomyslal, ze tu zamieszkalismy, toz juz tydzien mija od poczatku turnusu.

internet jest, ale miejsce przed komputerem ciagle zajete, a to przez siostrzenca milosnika gier, albo szwagra wirtualnego brydzysty, który na grze spedza kazda wolna chwile czym wyprowadza z rownowagi moja biedna siostre. drodzy mezczyzni pasje pasjami, miejcie, szalejcie, ale nie narzekajcie pozniej ze wasze zony nie maja zadnych zainteresowan, bo kiedy widze swoja sfrustrowana siostre to juz wiem, czego jej w zyciu brakowalo… samotnosci, bycia chwili samej przed malzenstwem, macierzynstwem, gdzie bylaby odrobina czasu na znalezienie wlasnego miejsca w swiecie. teraz obarczona zyciowymi rolami, ktore poniekad sama wybrala, poniekad narzucilo je zycie, miota sie i denerwuje, nie mogac czerpac z niego garsciami jak te kobiety które ze swoich pasji uczynily priorytety, bedac czesto negatywnie oceniane przez reszte.

ach poplynelo gdzie sedno, no wiec wies jest słodka acz przepastna, czas nie gra roli, wszystko nurza sie w swoim rytmie. nabawilam sie kataru, wreszcie dostalam do komputera i dzisiaj wracam do warszawy….