Niedzielę chcę zapamiętać na dłużej, bo jest prawdziwie tego warta. Dostrzegłam w sobie kobietę, szczególnie tąpnęło mną wczoraj po obejrzeniu zdjęć…. mam dziecko, mam męża a na fotografiach przedstawiam się pełnie, nie w kwestii krągłości fizjonomicznej, ale ogólu, psychiki, prezencji.
W domu jestem tylko dziewczynką wychowującą dziecko i psa, z wycietą śmiesznie grzywką i ubraniach nadajacych się na wyjscia z psem
Taką siebie lubie i akceptuje, w tym mi dobrze. Niedziela to klasyczna sukienka, biust do przodu, broszka, “gwiazdy jednej nocy” na stopach, jedwany żakiecik, och i ach, zaręczynowy pierścionek na palcu i elegancki zegarek. W tym też mi było dobrze, upajałam się komplementami w zwiazku z dzieckiem, z uroczystościa. Przemierzając sale w obcasikach, wymieniając uprzejmości, gadajac zza stołu z bliskimi.
Wiem to nie jest synonim dorosłości, nie umiem tego określić, dlaczego i jak, ale wiem że podczas tej uroczystości poczułam się dorosłą i co ważniejsze dobrze mi z tym.  Myślę, że tak jak Przemkowi wydaję sie, że ma 23 lata, ja przez najbliższe lata zostanę przy swoich 26, bo ogromnie mi w nich przyjemnie i pełnie. Po prostu.