Z blogowaniem jest jak z wysiłkiem fizycznym, najtrudniej zacząć, później wpadasz w pewien rytm, nawyk. Podobnie jak Robert postrzega świat w postaci fotografii ja kształtuje swoje myśli jakbym zapisywała je na blogu, ale wystarczy chwila przerwy w pisaniu i zaburzony rytm powoduje efekt białej kartki przy każdej próbie zblogowania. Chociaż w głowie notuje masę rozmyślań, ostatnio jakoś ich duzo, wpadają, wypadają .. zapominam.

Zastanawiam sie kto może znać mnie najlepiej?? Od kilku nieznajacych się zupełnie osób usłyszałam określenie mojej osoby jako kogos ciepłego, dobrego z kojącym głosem. To miłe słyszeć pochlebne opinie na swój temat, ale dzisiaj się zawstydziłam. Moja Mama, czy ona zna mnie dobrze ? przeciez wyrosłam z jej łona, wszystko co pierwsze dla mnie przechodziło przez jej emocje, Ona uczyła mnie życia.. i Ona zna mój najpodlejszy tembr głosu, nerwowość. Czy Mama powiedziałaby że jestem ciepłą osobą??

A Przemek?? przy nim zdecydowanie spokorniałam, tak chyba jest, że dzikość kobiety musi trafić na dobry męski grunt, żeby ją okiełznać, oswoić. Nauczyłam się przy nim okazywać emocje, doceniać błahostki, przestałam być egoistką. Czy On uważa że potrafię kochać?

Kiedyś określi mnie Blanka, a dla niej chciałabym być podporą i chciałabym by po prostu zdrowo mnie kochała. Podobno miłość relacji matka -dziecko to coś bezwarunkowego, a ja myślę że na prawdziwą miłość dziecka trzeba sobie zasłużyć. To inwestycja w przyszłość, być ważnym i dobrym dla swoich dzieci.