- co dzisiaj robiłaś …???

- w sumie ?? hmmm nic ciekawego

wstałam o poranku ledwo ledwo, z “iso” przed oczami po wczorajszej obróbce zdjęć i trzęsąca się z zimna, bo zima już tuż tuż…
wraca okres kiedy prosto z łóżka biegnę wkurzona do garderoby po skarpetki, swetry, spodnie, żeby nie było żadnej szczeliny, by było miękko i ciepło.

Jemy śniadanie, podgrzewane na tosterze croissanty, z dżemem i serkiem wiejskim… jak zwykle zważonym ;/ ale i tak jest pysznie.

Blanka wsuwa razem z nami strzelając swoimi rozbrajającymi minami.
Pomaga Ci się ubierać, przynosi buty, naśladuje motocykl by w końcu koło 9 powiedzieć papa.

Kładę się jeszcze na kwadrans do łóżka, ale Ona ma inne plany, więc przechodzimy na brązowy dywan pobawić się.
Przypominam sobie o rosole, który mam dziś ugotować i potrzebnej doń włoszczyznie. W między czasie sprzątam troszkę i przygotowuje deser dla Blanki – gotowane jabłuszka z brzoskwiniami. Zapach rozchodzi się po mieszkaniu.

Ubieramy się w tysiąc i jedną warstw przeróżnych szmat i wreszcie wybieramy się do sklepu.
Blanka od razu pokazuje łapką w stronę placu zabaw i mocno akcentuje chęć udania się w tamtym kierunku (przeciwnym sklepowi).
Po zakupach udajemy się jeszcze na plac zabaw, gdzie Córka się bawi, a ja ćwiczę aerobik w piasku. Na huśtawce na przykład mocno pracują uda.

Wreszcie wracamy do domu, zbliża się południe. Zaczynam poszukiwania fridy do noska i aplikatora do syropku.
Przy wyciąganiu fridy odnajduję jednocześnie Twoją szarą koszulkę, masę kurzu i kilka maści, postanawiam odświeżyć zasłony i odkurzyć za łóżkiem, ale to potem. W każdym razie zasłony trafiają na podłogę w łazience.

Kładziemy się spać. Dość szybko udaje się uśpić Blankę, przytulona do piersi (nie ssąca) zasypia słodko w moich objęciach.
Wreszcie chwila dla siebie, przygotowuję kawę i siadam do komputera.
W międzyczasie wstawiam rosół i mięsko.
Poczta odebrana, mnóstwo badzików do wysłania.
Zabieram się więc do druku i przygotowania przesyłek, zbliża się pierwsza.
Blanka cały czas śpi.
Przesyłki zaklejone czekają na transport
obieram ziemniaki i wstawiam makaron.
siadam przed komputerem, loguję się na bloga i piszę mega długą listę wykonanych czynności
zapominam o makaronie który zamiast 8 gotowwał się 15 minut…

Plan na resztę dnia:
zjeść obiad
nakarmić Blankę
wstawić zasłony do prania
wysłać przesyłki,  kupić unigrunt i wałki
pojechać do mieszkania

No i jak ja mam o tym wszystkim opowiedzieć???

p.s. może ktoś wie…
czy długość czasu spędzonego w kuchni wpływa wprost proporcjonalnie na ilość soli dodawanej do potraw???
mam wrażenie że ostatnio wszystko wychodzi mi za słone?? relatywizm kuchenny czy co?

oglądam zdjęcia z naszej klasy i mam ochotę wsadzić w nią zdjęcie mojej dupy.
jestem ciekawa?? po co mi ta cała wiedza o ludziach z którymi nic mnie nie łączy, może połączy.. nie wierze.

Mąż przynosi nowinę o kolejnym rozwodzie, kipi we mnie, wzbiera złość i bezsilność.
Tak mało jest we mnie  wiary, ze słabości poddaje się w jednej sekundzie, nie chce mi się walczyć, bo widocznie tak ma być, żyjemy szybko, intensywnie zachłyśnięci swoim ja, wielkim egoizmem, nudzimy się wielce, nie doceniając codziennych czynności w których można znaleźć klucz.
Czy każdy jest stworzony do związków??? może przed związkiem lepiej poszukać siebie, bo nagle okazuje się że jest za późno i mimo chęci nic nie zostaje.
Pewnie Mama kazała być mi wiecznie grzeczną i stąd ta uległość.
Ale coś się nagle tli, właśnie że się nie rozwiedziemy .. myślę… choćby nie wiem co.
Taki mały cel sam w sobie, żeby się nie rozwieść, głupie ale może skuteczne, zaczynasz się starać by spełnić marzenie.
Marzenie o długim życiu razem, coraz częściej myślę że w tym życiu to mało prawdopodobne.

“Madzienko,dawno nic nie pisalem,ale teraz musze!!!jestes poprostu wspaniala!!!jak patrze na Ciebie gdy nosisz pustaki,gdy uzgadniasz z ekipa budowlana,jak masz czas na wszystko,a Blanka dzieki Tobie bedzie wspaniala,madra kobieta.wspaniale podzieliliscie sie z Przemkiem rolami,buziaki”

najbardziej podoba mi się fragment o noszeniu pustaków

dzięki Tato

Deszcz zawsze nastraja mnie melancholijnie, najchętniej siedziałabym wtedy okryta ciepłym kocem, z grzanym winem w reku i papierosem, zawsze dopalanym tylko do pierwszej połowy, bo ta jeszcze smakuje, reszta jest gorzkim śmierdzielem.
W ucho sączyłaby się błoga, kojąca muzyka np. Zero7, Sade z ostatniej dobijającej niektórych płyty.
Odwieczne marzenie samotności jest we mnie żywe, bo prawie nigdy nie jestem sama.

I po co nam ta ciągła tęsknota za przeciwieństwem tego czego właśnie doświadczamy???  chyba po to żeby przeżyć życie ciekawie, nie spoczywać na laurach, sięgać po więcej.

Uwielbiam w takie dni jeździć samochodem, mam wtedy łagodne usposobienie i trudno wyprowadzić mnie z równowagi.
Przepuszczam zakapiorów wpychających się w ostatnim momencie na środkowy pas, jeśli to kobieta to co innego, płowię się w empatii, pewnie bidulka nie zauważyła kończącego się pasa…mężczyźni robią to z pełną premedytacją, kobitki na drodze są niczym zbłądzone owieczki.
Ta owieczka miała uśmiech anioła, długie blond włosy i ciekawego, starego mercedesa. Ten uśmiech znaczył wiele na świecie gdzie najgorszym wrogiem może być kobieta kobiecie.

Doprawdy  nie wiem jak ja mogłam wytrzymać bez prawa jazdy tyle czasu.
Z małą Blanką dni mijały podobnie, lecz prawdopodobnie zachłysnęłam się nową sytuacją i możliwością spędzania beztrosko czasu w domu, na tyle, że nie potrzebowałam dodatkowych atrakcji.
Odkąd stałam się mobilna, przez co bardziej niezależna,  ciężko mi usiedzieć  w domu choćby jeden dzień.
Zdrowy rozsądek i portfel powstrzymuje mnie od codziennych wyjazdów na wieś czy do koleżanek.
Choć Blanka jest cudowna i nie da się sobą nudzić, duszę się w znajomym otoczeniu.
Odechciało mi się wielogodzinnych spacerów, które niegdyś tak mocno egzaltowały, do tego mały dzik jest bardziej zainteresowany bieganiem po placu zabaw niż jazdą w wózku nawet po nieznanym terenie.

Ponadto marzę o palmie  i słońcu, tylko średnio intensywnym, przy trybie życia Blanki umarłabym po kilku dniach utopiona we własnym pocie. Palma, palma, palma i zapach kończącego się lata … choć.. może by tak w góry … teraz musimy uwzględniać upodobania jeszcze jednego człowieczka a ten uwielbia się wspinać, ale o tym innym razem. Już wiem, że zachowanie iście małpiarskie ma po mnie.

Wreszcie, choć pewnie już nikt tu nie zagląda.
Można by powiedzieć, że jak M. coś zrobi to nie ma ch żeby działało. Co nagle to po diable, a że M. jest nagły ciągle się za nim wloką jakieś niedociągnięcia, marudzący klienci, co powoduje w nim nerwicę bez chęci poprawy.
Cóż każdy z nas jest jakiś felerny. Ja przykładowo powinnam wymienić ram mózgu, mam bowiem wieczne problemy z zapamiętaniem i przetwarzaniem nabytych informacji.
Przez to między innymi kuleje mój związek a także relacje ze znajomymi.
Staram się jak mogę, lecz moja pamięć jest jak sito i wcześniej czy później wysypuje się z niej większość.
Jeśli chcesz być zapamiętanym pogilczocz mnie dokładnie w sferze emocji tak, bym wspomnieniem tym mogła cieszyć się nieskończenie.

Kiedy nie miałam bloga przeżywałam renesans myślowy, a słowa aż cisnęły się na palce w natłoku przeżywanych spraw codziennych. Czułam się troszkę jak w klatce z której nie ma wyjścia.
W  sprawach domowych borykam się z osaczającym mnie coraz bardziej brudem i tylko marzę o jak najszybszej przeprowadzce.
O dziwo, sprawy organizacyjne wychodzą mi nader dobrze, jeśli wszystko pójdzie według planu pod koniec października będziemy cieszyć się większą przestrzenią, a w naszym życiu wreszcie zapanuje ład, który postanowimy zburzyć tworząc nowe życie.

Nowe życie to chaos.
Ten chaos trzeba obłaskawić, zaakceptować i popłynąć razem z nim, trudno w nim zachować siebie, trudno kochać tak samo i trudno być.