Deszcz zawsze nastraja mnie melancholijnie, najchętniej siedziałabym wtedy okryta ciepłym kocem, z grzanym winem w reku i papierosem, zawsze dopalanym tylko do pierwszej połowy, bo ta jeszcze smakuje, reszta jest gorzkim śmierdzielem.
W ucho sączyłaby się błoga, kojąca muzyka np. Zero7, Sade z ostatniej dobijającej niektórych płyty.
Odwieczne marzenie samotności jest we mnie żywe, bo prawie nigdy nie jestem sama.

I po co nam ta ciągła tęsknota za przeciwieństwem tego czego właśnie doświadczamy???  chyba po to żeby przeżyć życie ciekawie, nie spoczywać na laurach, sięgać po więcej.

Uwielbiam w takie dni jeździć samochodem, mam wtedy łagodne usposobienie i trudno wyprowadzić mnie z równowagi.
Przepuszczam zakapiorów wpychających się w ostatnim momencie na środkowy pas, jeśli to kobieta to co innego, płowię się w empatii, pewnie bidulka nie zauważyła kończącego się pasa…mężczyźni robią to z pełną premedytacją, kobitki na drodze są niczym zbłądzone owieczki.
Ta owieczka miała uśmiech anioła, długie blond włosy i ciekawego, starego mercedesa. Ten uśmiech znaczył wiele na świecie gdzie najgorszym wrogiem może być kobieta kobiecie.

Doprawdy  nie wiem jak ja mogłam wytrzymać bez prawa jazdy tyle czasu.
Z małą Blanką dni mijały podobnie, lecz prawdopodobnie zachłysnęłam się nową sytuacją i możliwością spędzania beztrosko czasu w domu, na tyle, że nie potrzebowałam dodatkowych atrakcji.
Odkąd stałam się mobilna, przez co bardziej niezależna,  ciężko mi usiedzieć  w domu choćby jeden dzień.
Zdrowy rozsądek i portfel powstrzymuje mnie od codziennych wyjazdów na wieś czy do koleżanek.
Choć Blanka jest cudowna i nie da się sobą nudzić, duszę się w znajomym otoczeniu.
Odechciało mi się wielogodzinnych spacerów, które niegdyś tak mocno egzaltowały, do tego mały dzik jest bardziej zainteresowany bieganiem po placu zabaw niż jazdą w wózku nawet po nieznanym terenie.

Ponadto marzę o palmie  i słońcu, tylko średnio intensywnym, przy trybie życia Blanki umarłabym po kilku dniach utopiona we własnym pocie. Palma, palma, palma i zapach kończącego się lata … choć.. może by tak w góry … teraz musimy uwzględniać upodobania jeszcze jednego człowieczka a ten uwielbia się wspinać, ale o tym innym razem. Już wiem, że zachowanie iście małpiarskie ma po mnie.

Wreszcie, choć pewnie już nikt tu nie zagląda.
Można by powiedzieć, że jak M. coś zrobi to nie ma ch żeby działało. Co nagle to po diable, a że M. jest nagły ciągle się za nim wloką jakieś niedociągnięcia, marudzący klienci, co powoduje w nim nerwicę bez chęci poprawy.
Cóż każdy z nas jest jakiś felerny. Ja przykładowo powinnam wymienić ram mózgu, mam bowiem wieczne problemy z zapamiętaniem i przetwarzaniem nabytych informacji.
Przez to między innymi kuleje mój związek a także relacje ze znajomymi.
Staram się jak mogę, lecz moja pamięć jest jak sito i wcześniej czy później wysypuje się z niej większość.
Jeśli chcesz być zapamiętanym pogilczocz mnie dokładnie w sferze emocji tak, bym wspomnieniem tym mogła cieszyć się nieskończenie.

Kiedy nie miałam bloga przeżywałam renesans myślowy, a słowa aż cisnęły się na palce w natłoku przeżywanych spraw codziennych. Czułam się troszkę jak w klatce z której nie ma wyjścia.
W  sprawach domowych borykam się z osaczającym mnie coraz bardziej brudem i tylko marzę o jak najszybszej przeprowadzce.
O dziwo, sprawy organizacyjne wychodzą mi nader dobrze, jeśli wszystko pójdzie według planu pod koniec października będziemy cieszyć się większą przestrzenią, a w naszym życiu wreszcie zapanuje ład, który postanowimy zburzyć tworząc nowe życie.

Nowe życie to chaos.
Ten chaos trzeba obłaskawić, zaakceptować i popłynąć razem z nim, trudno w nim zachować siebie, trudno kochać tak samo i trudno być.

zdziadziałam i stałam się blogowym mrukiem.

Tam jest moje miejsce, własne, oswojone, zapach lasu, rosnącego zboża i kwitnących wiśni mam tylko dla siebie, chętnie uchylam jej rąbka tajemnicy.

Razem zatopione w wiejskiej rzeczywistości w której czas leniwie płynie jesteśmy w całkiem innym świecie.Mam tam zakurzone stopy, zmierzwione włosy z przekwitłymi kwiatami wiśni, pokłute sianem  łydki, ale  czuję ogarniającą mnie wolność i to jest luksus na który muszę sobie pozwolić.

Od dzwonienia na wszelakie infolinie i wysłuchiwanie automatycznych sekretarek popadłam w ogólny marazm.
Gazownia do dupy, stoen tym bardziej. Za każdym razem to stracone pół godziny życia i bolący palec od wciskania jebanych guziczków. O limie nie wspomnę, bo tam dzwonię już w okolicy północy po “numerek”, zaczyna się robić całkiem jak w publicznej, tylko ta ma telefony do 16 .
W prądowni dobiła mnie jeszcze wytłuszczona drukiem anonimowa linia dla donosicieli.. aż miałam ochotę zadzwonić i się ponabijać, że kowalski spod 5 to proszem Paniom wam prąd podpierdziela, bo sen miałam o tym, a mnie sny nigdy proszem paniom nie mylom.

No a dzisiaj na ucho worda jeszcze trzeba było wrzucić, frustrujące to bardzo, kiedy dodzwonić się nie można, ponownie godzina zmarnowana, wypieki z wściekłości i nie ma komu wygarnąć.
Zdesperowana postanowiłam uderzyć na maila i …o Matko i wszyscy Święci, tam się ludzie przy komputerach nudzą normalnie, po 15 minutach dostałam odpowiedź…wprawdzie jeszcze nie tą o którą mi chodziło, ale przynajmniej jakieś oznaki życia.. hurrrra
Napisałam komuś, że mi od razu lepiej, że się tak szybko odezwali..bo ta sekretarka wyprowadziła mnie z równowagi.
Tymczasem spadam, bo właśnie słyszę jak Blanusia wzywa mnie z sypialni, swoim słodkim głosem wołając Tata

nie dość że 5 lat usiłowałam zrobić prawo jazdy

to w końcu kiedy wreszcie zdałam, wstrzeliłam się w długie weekendy …
kurwica mnie zaraz strzeli i naprawdę się rozmyślę

Młodość jest piękna, młodości się chce, jej wszystko smakuje i nigdy nie grymasi.
Młodość nie choruje, nie płacze, nie używa kremów przeciwzmarszczkowych, jest przy tym niekonwencjonalna, rzygająca pomysłami, bezgranicznie wrażliwa i żywa.
Ma tylko jeden mankament – przemija

Uwielbiam zapach skóry owianej wiatrem, jak chleb wyjęty z pieca.
Takie małe zboczenie, nie dziwię się, że właśnie na wiosnę rozkwitają miłości jak pąki kwiatów…
od zapachów, kolorów, lśnień boli głowa, słońce robi nam z mózgów papkę.
Wącham siebie, wącham ją, Ona pachnie cudownie niewinnie, do zacałowania pucołowate policzki.
Kiedy czytam o chorych dzieciach serce ściska ból, nie umiem sobie z tym radzić, jak z wieloma innymi sprawami.
Jedną, palącą wreszcie udało się zakończyć.. zostałam licencjonowanym kierowcą.. jezu jak to bolało :/

Tata w ogrodzie zbiera warzywa, piękne, kolorowe, robi to z wyraźnym namaszczeniem, szacunkiem dla plonów.
Mama tymczasem w domu pysznie gotuje, dziś barszcz biały… wyciąga z szuflady pełnej suszonych zup w torebkach….knorra